Myra

Startpagina

Observaties

Myra bij Paul de Leeuw

Myra's zangexamen

Wandelbelevenissen

Contact met Myra

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eduard

 

Vakanties

Schaken

Stompetoren

Contact met Eduard

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Myra Ronner & Eduard Dame

 

Myra's dagboek

Introductie

Vroerger, als kind, hield ik een dagboek bij. Niet een echt dagboek waar je dagelijks in schrijft, maar wel een boek waarin ik allerlei gebeurtenissen opschreef die op dat moment indruk op me maakten. Dat dagboek is verdwenen toen ik naar Canada werd gestuurd. Mijn theorie is dat mijn ouders het hadden gelezen en wilden voorkomen dat ooit iemand anders het ook te zien zou krijgen. Ongetwijfeld zou dat het einde van mijn vader's carriere hebben betekend bij zijn toenmalige werkgever Samivoz. Veel later heb ik opnieuw allerlei herinneringen opgeschreven.

Dat ik nu, zoveel jaren later, een aantal van die herinneringen via deze site publiceer, heeft een aantal redenen. De belangrijkste is wel dat ik erkenning wil voor datgene wat er is gebeurd, en wat dat met mij heeft gedaan. Ik heb dat nodig om mijn verleden te kunnen "loslaten", hoe tegenstrijdig dat ook mag klinken.

Daarnaast wil ik duidelijk maken dat wat er vroeger met mij is gebeurd, een deel van mijn leven is geworden. Iets dat nooit "over" gaat. De gevolgen van mijn jeugd ervaar ik vrijwel dagelijks. Het is niet zo dat je simpelweg kunt stellen dat je niet meer naar je verleden moet kijken maar naar de toekomst. Het is mijn heden, zoals dat -bijvoorbeeld- ook geldt voor mijn voorkeur voor klassieke muziek. Ook dat is iets wat je in je jeugd leert waarderen, en dat je nooit meer helemaal afleert. Hooguit kun je accenten anders leggen.

Vroeger sprak ik nooit over wat er thuis gebeurde. Deels uit schaamte en sschuldgevoel, maar ook om mijn ouders te beschermen, en daarmee de relatie die ik met hen probeerde te hebben. Inmiddels is die relatie verbroken, en dus is de reden om hen te beschermen, weggevallen. Van het schuldgevoel en de schaamte probeer ik me juist los te maken omdat het niet mijn schuld was dat mijn ouders miij mishandelden. Meer en meer raak ik ervan overtuigd dat ik een heel gewoon kind was, niet buitensporig lastig in de omgang. Met andere woorden: ik verdiende het niet om zo behandeld te worden. Mijn gedrag stond niet in de weg dat mijn ouders van mij hielden en dat ook lieten merken op een manier die ertoe kon leiden dat ik me ook door hen bemind zou voelen. De hele sfeer thuis, de pakken slaag die ik kreeg, de angst die er was als iemand anders de klos was, de psychische terreur die ik voelde door het opgesloten worden (vooral tijdens mijn late puberteit), en het gebrek aan waardering en bevestiging, hebben er toe geleid dat ik mij nooit geliefd heb gevoeld door mijn ouders. Dat is de reden dat ik er nu nog altijd grote moeite mee heb om erop te vertrouwen dat anderen misschien wel van mij zouden kunnen houden. Dat is de kern van wat ik bedoel als ik stel dat het nooit alleen maar tot mijn verleden behoort.

Ik wil met mijn ervaringen ook duidelijk maken hoe diep het in een leven ingrijpt als een kind wordt mishandeld. Naar mijn overtuiging is er te weinig aandacht voor deze problematiek. Het is ook niet een probleem dat alleen het betrokken kind (en zijn/haar ouders) aangaat, maar de maatschappij als geheel, omdat de schade die wordt opgedaan, gevolgen heeft voor het gedrag van het kind, ook als het later volwassen is.

Klik hier voor de eerste aflevering van het dagboek.